Begeleiding bij leven en sterven

MIJN WENS

 

Mensen oordeelloos, onbevangen en compassievol bijstaan op hun pad van leven én van sterven is mijn diepe wens. Ik las ruim 10 jaar geleden een citaat dat mijn leven zou veranderen:

 

"Wie niet weet hoe te sterven, weet niet hoe te leven"

 

Het komt uit het Tibetaanse boek van leven en sterven en gooide mijn manier van kijken naar mijn leven volledig op zijn kop.

 

Mijn eerste reactie was een gevoel dat het toch andersom moet zijn.

Want waarom zou je nadenken over iets dat je als het einde en niet als begin ziet. Sterven riep bij mij altijd een gevoel van angst, boosheid, verdriet en verzet op.

En tegelijkertijd was er een heel klein stemmetje dat vroeg: "waarom zou je je verzetten tegen het enige dat je zeker weet? Sterven is niet eng, het is het meest natuurlijke dat er is; het idee dat je iets kwijt raakt waar je aan gehecht bent, is wat sterven eng maakt".

 

Natuurlijk ga ik liever dood na een rijk en voltooid leven, als mijn kinderen volwassen en niet meer afhankelijk van mij zijn en blijf ik liever niet alleen achter. 

 

Maar het leidde wel tot de vraag:"wanneer is een leven rijk en voltooid? Komt er een moment waarop je klaar bent om de dood te ontvangen". En daarmee tot een contemplatie over leven en sterven die nooit meer over is gegaan en mij heeft gebracht tot een heel voorzichtig antwoord.

 

Ik denk dat ik klaar ben om te sterven als ik in staat ben geweest om mijn leven zoveel mogelijk te leiden vanuit presentie in het huidige moment. Dat ik het leven heb omarmd in voor- én in tegenspoed. Ik moet daarbij altijd denken aan de woorden van Jezus die, toen hij de ogen sloot, zei: "het is volbracht".

Dit is ook wat ik heb mogen zien in het hospice. Mensen stierven het meest ontspannen als ze voelden dat ze niets hadden uitgesteld, ze de dingen die op hun pad waren gekomen hadden omarmd, niet altijd juichend maar wetend dat het leven niet alleen maar mooie dingen brengt. Dat pijn, verdriet en verlies bij het leven horen en dat verzet daartegen het alleen maar erger maakt. 

 

Voor mij betekent het dat "living life to the max" betekent dat het leven liefhebben in al haar pracht en rauwheid boven aan mijn 'bucketlist' is komen te staan en pas kan worden afgevinkt als ik mijn ogen sluit en voel dat het volbracht is.

 

Makkelijk.....nee!

Makkelijker gezegd dan gedaan....ja!

De moeite van het proberen waard.....?

 

Voor mij is het antwoord op deze laatste vraag een volmondig JA!

Ik ben diep dankbaar voor de begeleiding, steun en liefde die ik van een aantal mensen heb gekregen bij het omgaan met dat wat het leven aan wrange en zoete vruchten op mijn pad legt, gooit, vleit en smijt.

Deze dankbaarheid en de kostbaarheid van wat wat ik heb mogen ontdekken maakt dat ik geen aanbod aan potentiële klanten heb, maar twee wensen waarvan ik hoop dat die in vervulling mogen gaan.

 

Mijn wens is dat ik mensen mag bijstaan op hun pad van leven en van sterven.

Dat kan in de vorm van coaching, zomaar een gesprek,

stervensbegeleiding voor wie dat niet via een kerk kan of wil ontvangen, waken bij iemand die op sterven ligt, rouwverwerking bij verlies van een dierbare, hulp bij de uitvaart enz.

Mijn tweede wens is dat mensen die mijn wens in vervulling laten gaan, zelf beslissen wat mijn aanwezigheid hen waard is.

Dus geen tarieven per uur en reiskosten per kilometer, maar beloning naar waarde. Dat kan een glimlach of een woord van ontspanning of dankbaarheid zijn, iemand die een kaarsje voor mij opsteekt, mij meeneemt in zijn gebed, een donatie doet. Zodat er licht wordt doorgegeven.